Wat nou als ik mij klote voel? – Open over mijn depressie

Wat nou als ik mij klote voel? Over die vraag had ik nog niet nagedacht toen ik begon met reizen. Want zeg nou eerlijk. Wanneer je bevoegd bent om vanaf idyllische plekken te werken, waarom zou dat je dan niet gelukkig maken?

Maar eerlijk is eerlijk. Er gebeurde iets wat ik nog nooit had ervaren.

Vanaf het strand in Thailand voelde ik een gevoel opkomen dat ik nog nooit had gekend. Ik belandde in een nieuwe zoektocht naar mezelf en mijn dromen. Of hoe je het anders zou kunnen formuleren, ik belandde in een depressie. En die periode wil ik graag met je delen.

De utopie van mijn bestaan

Want iets voelde heel raar toen dit allemaal opkwam. Ik leefde precies het leven waarvan ik zelf dacht dat het super mooi was. Ik kon mijn paniekaanvallen, huilbuien, angstgevoelens en negatieve gedachten dan ook niet plaatsen. Steeds wanneer ik me slecht voelde relativeerde ik voor mijzelf de situatie, dat het allemaal ‘wel’ leuk was. En daar ging het waarschijnlijk fout.

Ik had een utopie van een digitale nomaden bestaan voor mezelf gecreëerd dat alleen maar over rozen mocht gaan. Terwijl ook deze levensstijl een rauw randje kent.

Behalve de mooie plaatjes is het namelijk ook een leven in eenzaamheid en onzekerheid. Maar mag ik dat rauwe randje wel aan de wereld laten zien? Kom ik niet super verwend over als ik zeg dat ik nog steeds niet gelukkig ben met alle vrijheden die ik heb?

Alles viel uit elkaar in Marokko

Toen ik uit Thailand terug kwam zat dit gevoel een paar weken in me. Ik dacht dat het gewoon zo’n realisatie momentje was. Zo’n moment dat je even alle ervaringen tot je moet nemen en dat vanzelf weer over waait. Terug in Nederland liet ik er dan ook geen week over heen gaan om mijn koffers weer te pakken en richting Marokko te gaan. Ik wilde daar een video training opnemen en mijn zusje ging mee om die te filmen.

Het was in Marokko, dat het écht fout ging. Ik kende mezelf niet meer. Op spontane momenten barstte ik zonder duidelijke reden in huilen uit. Ik wist niet wat ik met mezelf aan moest en waar ik het moest zoeken.

Mijn zusje had tevens ook geen idee wat ze daar nou mee moest, die situatie. Zonder het doel te hebben behaald om de training te filmen vloog ik eerder dan gepland terug naar Nederland. Ik was tot de conclusie gekomen dat iets écht fout was. Ik was niet meer mezelf. Ik moest wat doen. Ik wilde koste wat het kost herstellen van dit gevoel en vertrok daarom richting Frankrijk om me terug te trekken in het in de natuur gelegen huis van mijn ouders.

Maanden gingen voorbij zonder duidelijke uitkomst

Maanden gingen voorbij in Frankrijk, en hoewel het me heel erg aan het denken zetten, al die tijd die ik daar had, bracht het me nog niet de oplossing. Ik wist namelijk niet waar mijn ongeluk vandaan kwam. Dus zocht ik naar oorzaken als een vitamine tekort, overmatig alcohol gebruik en nog duizend andere redenen.

Omdat de Franse rust me binnen 2 maanden nog niet de oplossing had geboden en ik mij nog steeds klote en hopeloos voelde, besloot ik naar Nederland te gaan en daar wat testjes te doen en een psycholoog te vinden. En godzijdank lag daar dan ook de oplossing, in Nederland.

Kunnen we eens een keer eerlijk en open zijn?

Na een eerste open gesprek met de psycholoog kon ik alvast één conclusie trekken. Ik moest opener zijn naar mezelf en naar anderen over de goede, maar met name over de slechte dingen. Ik deelde dan ook met iedereen die ik kende mijn huidige situatie. En met het delen van die situatie was er één ding wat mijn wereld opstekop zette.

Als reactie verwachte ik namelijk dat mensen zouden zeggen, ‘kut voor je, rust uit en het komt goed’. Maar in plaats daarvan, was het meest gehoorde antwoord: “Ik begrijp wat je bedoeld, ik heb daar zelf ook last van gehad”, HUH?!

Maandenlang heb ik het gevoel gehad, dat hoe ik mij voelde zo erg was, dat nooit iemand anders dat kon hebben meegemaakt. Niemand had namelijk ooit met mij dat soort gevoelens gedeeld.

Maar terug in Nederland bleek plots dat er een wachttijd was voor een psycholoog en dat heel veel mensen met psychische problemen dealen.

Maar waarom hebben we dat hiervoor dan nooit met elkaar gedeeld? Is dat niet juist de oplossing. Elkaars problemen delen in plaats van goed weer spelen. Kunnen we op dat vlak niet de taboe doorbreken en open en eerlijk zijn over hoe ‘kut’ we ons voelen in plaats van alleen te koop lopen met ‘mooie verhalen’? Het zou de mens zoveel goed doen.

Ik voelde me in Nederland dan ook direct begrepen toen ik mijn problemen deelde. Ik kwam erachter dat ik hier zeker niet alleen in stond en dat had een grote waarde.

Wat ik heb geleerd en leer van mijn depressie

Als er dan ook iets is wat ik heb geleerd, dan is het dat, het leven niet perfect is en het dat ook niet kan zijn.

Ik heb geleerd dat het oké is om je eigen beeld van een ‘leuk leven’ zo nu en dan aan te passen.

Ik heb geleerd dat geluk van binnenuit komt en niet van buitenaf.

En ik heb geleerd dat wat het reizen zo leuk maakte voor mij was dat het als vrijheid voelde, en dat wat het zo klote maakte was dat ik geen andere keuze had dan te reizen (ik had geen verblijf in Nederland).

Nu dus een compromis gesloten. Ik heb een eigen kamer in Nederland en zal nog veel op reis zijn. Het verschil is alleen dat ik dan altijd een plek heb om ‘thuis’ te komen. Het reizen is in de toekomst dan ook ongedwongen, het moet niet.

Verder zal ik proberen ups en downs te blijven delen. Ik merk dat het delen van zwakheden me sterker maakt, bijzonder toch eigenlijk?

Het gaat weer goed met me en dat was voor al die maanden het enige wat ik wilde, me weer normaal voelen. Ik weet nu dat mijn lichaam signalen niet voor niets geeft. Mijn lichaam kent me dan misschien ook beter dan ikzelf.

En als ik dan terug kijk op wat deze maanden mij hebben gebracht… Ik leef gezonder dan ooit, sport 3x per week en ben gestopt met roken, alcohol en cafeïne. Ik denk dat ik meer mezelf dan ooit ben en ik dit teken nodig heb gehad om daar te komen. Leuk was het niet, maar nodig was het wel. Een wake up call noemen ze dat toch?

Ik hoop dat dit verhaal bijdraagt aan mijn openheid richting jou.

Tevens wil ik je laten weten, dat mocht je ooit zelf met depressie te maken hebben of krijgen en je je verhaal met mij zou delen, dat ik dan altijd zou zeggen: “Ik begrijp wat je bedoeld, ik heb daar zelf ook last van gehad”.

2018-06-11T11:54:11+00:00

De Moderne Nomaden

De Moderne Nomaden is een online platform voor iedereen die werken en reizen wil combineren. Een leven lang reizen is vaak simpeler dan je denkt.

Contact Info

Phone: +31 6 81081589

Web: demodernenomaden.nl