Dit is een blog over mijn Ibiza Lounger Project. Ik importeerde tweehonderd van deze air loungers uit China met het doel ze te verkopen op Ibiza. Maar dat ging volledig fout! Welkom bij een verhaal over falen (en opstaan).

Dit blog is een bewerkte versie van een hoofdstuk uit mijn boek ‘Digital nomad – Verhalen en lessen uit een vrij leven’, welke je hier gratis kunt lezen.

Hier ontstond het idee voor de Ibiza Lounger

Het was ergens aan het begin van de zomer, ik was bij mijn goede vriend Sil thuis. Hij was een harde werker en haalde vaak met gemak de zestig uur per week met zijn werk als kok. Maar nu we daar bij hem thuis zaten, vertelde hij mij dat die de komende vier dagen vrij had. Het was voor ons een goede reden om eens te bedenken wat we konden gaan doen. Omdat we beiden onze passie voor reizen delen besloten we op zoek te gaan naar het allergoedkoopste ticket om zo onze reis te bepalen. Dat werd een reis naar Ibiza.

Nadat we de vliegtickets voor die dag erop hadden geboekt kwamen we erachter dat een verblijf op Ibiza enorm duur is. Zo prijzig zelfs dat we eigenlijk niet eens willend waren om daarvoor te betalen. We hadden immers het goedkoopste vliegticket gekocht om een goedkope reis te maken naar het onbekende. Daarop bespraken we andere opties om op Ibiza te verblijven. In Couchsurfing hadden we geen vertrouwen, het is en blijft toch Ibiza; het commerciële centrum van de feestindustrie. Omdat ik net vijf maanden in een tent had gekampeerd ging ik ervanuit dat zoiets op Ibiza ook geen probleem zou zijn. Maar gezien onze beperkte bagagemogelijkheden zocht ik naar een alternatief voor de tent.

Het was erg warm op Ibiza, we konden dus net zo goed gewoon op het strand slapen. Misschien in een hangmat ofzo. Ik ging daarop naar de Action om te kijken of ze daar een hangmat hadden. Die vond ik daar niet. Wat ik er wel vond waren air loungers (lamzakken). Het waren zakken die je super eenvoudig kon vullen met lucht. Gewoon even rennen, oprollen en dichtklikken. Vijf seconden en de zak zit vol met lucht. Een ideaal middel om op te slapen dus. Ik kocht twee stuks zodat we beiden een bed mee hadden, was dat ook weer geregeld.

De volgende dag vertrokken we naar Ibiza met de air loungers in onze rugzakken. We fietsten het eiland rond en sliepen ’s nachts op de zakken lucht. Een bijzondere ervaring waar we beiden snel aan konden wennen. In de ochtend werden we wakker met de zonsopkomst en keken we uit over de zee. Het was prachtig. Eigenlijk vonden we dit veel beter dan slapen in een hotel. Topkeuze dus.

Overdag als we zaten te ‘air loungen’ op het strand kwamen er steeds mensen langs die er wat van zeiden. We trokken erg de aandacht met ons nieuwe meubilair. Mensen vroegen ons keer op keer waar we deze dingen hadden gekocht of maakten opmerkingen over hoe relaxt we erbij lagen. Het gebeurde zelfs af en toe dat iemand langsliep en vroeg of die onze air lounger over kon nemen. Dat wilden we natuurlijk niet. Het was immers ons bed. Maar het zette ons wel aan het denken. Als iedereen zo graag een air lounger wilde hebben, waarom kochten ze deze dan niet? Het antwoord was simpel. Op Ibiza verkochten ze nog helemaal geen air loungers. En dat terwijl je er in Nederland mee werd doodgegooid.

Daarop werd mijn ondernemersinstinct aangewakkerd, hier moest ik wat mee. Schijnbaar was er vraag naar een product dat nog niet werd verkocht. Laat ik dan een keer de persoon zijn die daar verandering in brengt en de winst opstrijkt, dacht ik.

Importeren uit China als onwetende

Ik ging kijken op Alibaba. Ik had nog nooit iets met import gedaan, maar wist wel dat dit het platform was waar veel ondernemers leveranciers vonden voor een spotprijs. Op Alibaba vond ik honderden aanbieders van air loungers. Allemaal waren ze net even anders. De prijzen varieerde van vier tot vijf euro per stuk. Een bijzonder laag bedrag als je bedenkt dat een bekend merk ze in Nederland voor 75,- euro van de hand doet. Daar zat dus een gigantische marge!

Ik kwam in contact met een van de leveranciers uit China. Mijn contactpersoon heette Sophia. Zij runde een fabriek voor allerlei soorten producten en de air loungers waren er daar eentje van. De prijzen waren prima, alleen van het minimumaantal schrok ik een beetje. De minimale afname was tweehonderd stuks. Maar dan nog, dat moest ik wel verkocht krijgen op Ibiza. In de offerte die ik van Sophia kreeg kwam ik er al snel achter dat het niet bij die vijf euro per stuk zou blijven. Ongeveer een gelijk bedrag moest worden betaald voor de logistiek ervan. Maar dan nog was het prima, ik wilde ze toch voor iets van veertig euro gaan verkopen op Ibiza. Dikke winst dus. Ik vroeg aan Sophia of ze een offerte kon maken om ze naar Ibiza te verzenden. Alles bij elkaar zag het er prima uit en het contact verliep relatief soepel. Ik maakte het geld over en besefte me dat ik vanaf toen niet meer terug kon. De ‘Ibiza Lounger’ was daarmee geboren.

En vanaf nu zou ik een soort ‘warning’ moeten geven. Doe dit thuis niet na. Ik besef me dat ik met mijn naïviteit de nodige problemen op mijn hals heb gehaald. Ik wist namelijk helemaal niets van import af. Alles wat ik met Sophia in die tussentijd besprak moest ik navragen bij een bekende van me die werkte in de logistiek. Denk aan dingen als HS-code, custom duty, T/T, PI, forwarder in China, consignee information, lading of bill en ETD. Ik begreep niets van geen enkele term. Ik dacht eigenlijk dat import gewoon net zo makkelijk was als één product bestellen vanuit China. Maar niets bleek minder waar.

Letterlijk alles ging mis met de Ibiza Lounger

Mijn enthousiasme zakte als een kaartenhuis in elkaar toen ik erachter kwam wat ik allemaal nog niet wist. Om te beginnen bij het begin, ik kon ze dus helemaal niet naar Ibiza laten verzenden. Verzending naar Ibiza vereist een business registratie in Spanje en die had ik niet. Een afhaaldepot was ook geen optie. Ik moest de Ibiza Loungers dus eerst naar Nederland laten komen en ze dan zelf naar Ibiza overbrengen. Maar omdat het om een vracht gaat van zo’n 170 kilo was dit niet zomaar even geregeld. Ik had daarom met Ryan Air gebeld om te vragen of ik de Ibiza Loungers in het ruim mee kon nemen. Dat was geen probleem maar dat zou wel weer driehonderd euro aan extra kosten met zich meebrengen. Een voorwaarde was daarbij dat ik twee andere mensen mee moest nemen vanwege de maximaal toegestane bagage per persoon. Maar dat was misschien ook wel handig, in mijn eentje verkopen leek me namelijk helemaal niet leuk.

Verder kwam ik er in dit proces ook achter dat het bedrag wat ik aan Sophia had betaald nog niet compleet was, er moesten namelijk ook nog invoerrechten en Nederlandse BTW bij. Oeps. Bijkomende kosten waren verder promotiemateriaal, bedrukking van het logo, vliegtickets naar Ibiza en een huurauto. Ik had hier niet goed over nagedacht maar zat er al iets te diep in om nog te stoppen. Daarbij kon ik mezelf met een rooskleurige berekening nog voorhouden dat dit een winstgevend project zou worden. Maar in feite liepen de kosten alleen maar hoger op zonder dat er iets werd verdiend. Daarop moest ik wat geld lenen bij vrienden. Daar was ik niet heel trots op, maar ik beloofde een commissie bij een bepaalde verkoop.

Even iets over de cijfers, waar ik op het eerste gezicht dacht vijf euro per Ibiza Lounger kwijt te zijn werd dit uiteindelijk zeventien euro. Op een beetje extra kosten kon ik rekenen, maar van dit bedrag schrok ik enorm. Nu moest ik er wel heel veel verkopen om quitte te draaien. Ik voelde me dom over het feit dat ik hier zomaar in was gestapt zonder na te denken over alle bijzaken. Als ik er nu aan terugdenk had ik al veel eerder iemand in moeten schakelen die er verstand van had. Dan was ik er nooit aan begonnen. Maar oké.

Daarna ging het ook nog niet helemaal lekker. De spullen kwamen drie weken later dan gepland aan in Nederland en dit maakte me nerveus. Hierdoor werd het wel erg laat in het seizoen. Het was inmiddels al halverwege september. Mensen om mij heen hadden het al over een leeg Ibiza. Ik was bang voor het feit dat ik daar straks met tweehonderd Ibiza Loungers zou staan zonder afzetmarkt.

Het verkopen op Ibiza ging niet zoals gepland

We stapten in het vliegtuig en dingen gingen voor de eerste keer in dit proces volgens plan. We konden de spullen zonder problemen meenemen in het ruim, kregen de low budget huurauto en sliepen de eerste nacht op het vliegveld. Op de Ibiza Loungers zelf uiteraard. Daar kregen we veelal positieve reacties op. De hoop was weer helemaal terug. Daarbij was het erg druk op het vliegveld en geloofden we dus zeker niet dat het hoogseizoen al helemaal voorbij was. Er waren nog mensen op het eiland. Gelukkig!

Maar daarmee is niet alles gezegd, we ondervonden namelijk al snel problemen met de verkoop zelf. Eerst probeerden we de spullen op het strand te verkopen. Maar daar bleek dat de verkoopprijs die we in gedachten hadden (rond de veertig euro) niet reëel was voor strandverkoop. Het was misschien een prima prijs voor de Ibiza Lounger, maar niet een bedrag om even snel op het strand af te tikken. Wellicht stonden we dus op de verkeerde plaats voor onze verkoop.

Daarbij werden we op het strand vaak geconfronteerd met andere strandverkopers die wél een vergunning hadden. Zij wezen ons erop dat de politie ons hiervoor een boete kon geven. Dat maakte ons zenuwachtig. Eerlijk gezegd hadden we tot dan toe niet aangenomen dat dit een probleem zou zijn. Maar na de zoveelste waarschuwing van een strandverkoper voelden we ons ongemakkelijk.

De moed was toen allang in mijn schoenen gezakt. Dit project duurde nu al enkele maanden en een sprankeltje hoop was ver te zoeken. Het was teleurstelling op teleurstelling. En dan moest ik maar positief blijven, daar had ik een beetje een hard hoofd in. Ik wilde het eigenlijk gewoon zo snel mogelijk achter de rug hebben gezien de negatieve energie die erbij kwam kijken. Ik was meer aan het doemdenken dan dat ik hoop had.

Daarop besloot ik om te kijken of de winkels op Ibiza wellicht interesse hadden om de Ibiza Loungers te verkopen. Ze konden ze dan inkopen tegen een gereduceerd tarief. Ik dacht zo in ieder geval de schuld bij mijn vrienden te kunnen terugbetalen. Maar iedere winkelmedewerker die ik benaderde reageerde hetzelfde. Ze vonden het een topproduct, maar wilden deze nu niet inkopen omdat het al het einde van het seizoen was. In de winter zouden al deze winkels sluiten om vervolgens pas weer in het voorjaar open te gaan. Ze wilden het dus wel, maar niet nu.

Ik voelde me mislukt, gefaald en zelfs een beetje verdrietig. Daar zat ik dan op het strand, met een schuld en tweehonderd Ibiza Loungers die ik niet kwijt kon. Naast mij zaten Joyce en Bob die op Ibiza waren om mij te helpen met verkopen. Ik merkte dat mijn negatieve energie over dit hele proces ook hen geen goed deed. Ik was te naïef geweest. Daardoor had ik mezelf veel te positieve verwachtingen voorgehouden over de verkoop en dat viel sterk tegen.

Hoe dit toch een bijzonder positieve draai kreeg

Maar als er iets is wat ik uit mijn eerdere verhalen had geleerd dan was het dat ook negatieve verhalen een positieve wending kunnen krijgen. Dan moest wel eerst mijn humeur veranderen. Ik belde mijn vader.

“Hoi pap, het gaat niet zo goed met de verkoop hier, we zijn er al drie dagen en ik heb er precies nul verkocht”, zei ik.
Hij antwoorde: “Hahahahahaha, arme zoon. Vanaf het moment dat je met die Chinezen in gesprek bent, zit je al in project damage control.”

Ja, damage control, zoiets was het wel. Het gesprek vervolgde met wat wijze woorden van mijn vader. Ik begon er de humor van in te zien. Het was natuurlijk ook best wel grappig. We zaten daar op een zomers eiland, sliepen dagelijks op het strand, hadden tweehonderd Ibiza Loungers en geen idee wat we ermee moesten.

Wat mijn vader damage control noemde, zette me aan het denken. Misschien moest ik mij niet bezighouden met het willen verdienen van zo veel mogelijk geld, maar met het principe dat dit project ook een mooi verhaal zou kunnen worden voor in mijn boek. Dus daar gingen we!

Ik besloot een blog op mijn website te posten. Mijn website werd inmiddels goed bezocht en ik had al een flinke mailinglijst om deze nieuwe blog te verspreiden. Ik beschreef exact de situatie en vroeg of mijn volgers misschien een Ibiza Lounger zouden willen kopen. Zo’n vijf mensen gaven daar gehoor aan. Het loste niet veel op, maar wat wel een verschil maakte was het telefoontje dat ik later die dag kreeg.

Ik zat in een café te werken en werd gebeld door een vrouw die mij al een tijdje volgt en een huis op Ibiza heeft. Ze gaf mij meerdere tips voor plekken waar ik de Ibiza Loungers zou kunnen verkopen. Onder die tips waren de hippiemarkten en een festival voor het goede doel dat die week zou plaatsvinden. Ik bedankte haar vriendelijk en hing op. Enkele minuten later kwam Bob het café binnenlopen. Vol enthousiasme en energie vertelde Bob mij over een ontmoeting. Iemand had hem verteld over een festival voor het goede doel dat ergens die week zou gaan plaatsvinden. Dit moest wel hetzelfde festival zijn als die waar de vrouw aan de telefoon het over had. Maar ik was nog niet helemaal overtuigd van het idee. Ik zat namelijk vooral te denken aan waarom een charity festival een commercieel product zou willen verkopen.

Daarop besloot ik om nog achter het advies van de hippiemarkt aan te gaan. Ik liep over de lokale hippiemarkt en sprak daar lukraak een kraamhouder aan. Ze bleek Nederlands te zijn en verkocht zelfgemaakte armbandjes. Ik vroeg haar of ik ook wat op de hippiemarkt zou kunnen verkopen. Dat was waarschijnlijk niet mogelijk zei ze. Om op zo’n hippiemarkt te staan heb je een Spaanse bedrijfsregistratie nodig en een vergunning. Maar ik kon het wel proberen te vragen aan de organisatie, misschien waren ze vandaag soepel. Ze wees me naar een vrouw die verderop aan tafel zat op een terrasje met wat papierwerk voor zich.

Ik benaderde de vrouw op het terrasje en vroeg haar wat ik ervoor moest doen om op de hippiemarkt te mogen staan. Ze moest lachen en vertelde me dat ze dat echt niet kon maken vanwege de regels. Maar ze had wel twee andere ideeën. Die dag daarna zou er een hippiemarkt zijn die wat losser is en waar toch niemand controleert, daar konden we het dus wel proberen. Het tweede idee waar ze mee kwam was een charity festival dat later die week zou plaatsvinden. Ik reageerde verbaasd. Dit was al de derde keer in één uur dat iemand mij over het festival vertelde. En geloof het of niet, die vrouw bleek de organisatrice van het festival te zijn!

De vrouw moest hard lachen om het verhaal van de Ibiza Loungers. Ik kwam daarop met een voorstel. Ik vroeg haar of ze het goed zou vinden als wij de Ibiza Loungers op het festival zouden verkopen. We zouden dan alle winst doneren aan het goede doel. Ze vond het een geweldig idee. Project damage control was hiermee officieel van start gegaan. De planning voor toen was om de volgende dag de hippiemarkt aan de andere kant van het eiland te bekijken en een dag later het charity festival te proberen.

Toen we de volgende dag bij de hippiemarkt aankwamen spraken we met Sergei. Hij was de organisator van die specifieke hippiemarkt en gaf ons een gratis plekje. We maakten een stalletje met onze Ibiza Loungers en gingen daar vol trots bij staan. Het was rustig maar gezellig die avond. We spraken wat met Sergei over de bijzondere vibe op Ibiza. Hij ging op een van onze Ibiza Loungers liggen en vroeg of hij er eentje mocht kopen. Dat voelde wat ongemakkelijk. De hele avond hadden we er namelijk nog geen een verkocht. Deze hippiemarkt was zeker niet de best bezochte markt van het eiland. Als alleen de organisator dan een Ibiza Lounger van ons zou kopen, zou dat vreemd zijn. We gaven het dus een andere draai. We gaven Sergei de Ibiza Lounger gratis als dank voor onze plek op zijn hippiemarkt. We waren hem enorm dankbaar. Want als er iets was dat hij ons had gegeven was het een sprankeltje hoop in ons proces.

Sergei bleef erop aandringen dat hij wilde betalen, maar wij weerhielden hem daarvan. Daarop nam hij de Ibiza Lounger aan als gift maar vertelde daarbij dat we dan ook iets van zijn kraampje uit moesten kiezen. We kregen daarop een handgemaakte indianenfluit. We bedankten hem met een knuffel. Zo’n diepe emotionele knuffel. Het voelde oprecht en ongekend, het was alsof we elkaar al jaren kenden.

Na de hippiemarkt reden we naar het dorp waar het charity festival de volgende dag plaats zou vinden. We gingen daar op het strand slapen op onze Ibiza Loungers. Die nacht was het druk op het strand. Veelal met mensen die iets met het festival van doen hadden. We waren dan ook niet de enige die op het strand gingen slapen, maar werden vergezeld door een Amsterdammer, hippie en Duitse backpackster. We gaven ze allemaal een Ibiza Lounger zodat ook zij een comfortabele nachtrust konden hebben. Als een soort commune lagen we daar onder de sterrenhemel. Het was een mooie avond.

De magie van Ibiza

De volgende ochtend werden we wakker gemaakt door het geluid van de stagebouwers. We zochten de organisatie op en vroegen of we ergens mee konden helpen. Zo kregen we wat borden in onze hand gedrukt die we op de verschillende podia mochten bevestigen. Het was plezierig werk. Zeker vanwege alle mensen die hier hielpen. Stuk voor stuk waren dat mensen met het hart op de goede plek. Nadat het festival gereed was bouwden we ons geïmproviseerde stalletje op voor de verkoop van de Ibiza Loungers. Het gevoel die dag was volledig anders dan eerder die week. We zouden gaan verkopen voor het goede doel en niet om er zelf rijk van te worden. En om de een of andere reden sprak die motivatie mij veel meer aan.

We ontmoetten die dag een aantal bijzondere mensen die stuk voor stuk iets bijdroegen aan ons verhaal en onze wijsheid. Graag neem ik je mee in die ontmoetingen om dit beter te kunnen begrijpen.

We zagen die dag Viktor op het festival. Hij was een veertigjarige Nederlandse man met wie we eerder die week in gesprek waren geraakt toen we wat zaten te eten in een restaurant. Hij was op Ibiza met zijn gezin, ze waren op vakantie. Tijdens dat eerste gesprek in het restaurant vertelde hij trots over zijn eigen bedrijf in de consultancy. Hij had alles prima voor elkaar. Zo goed zelfs dat wij ons begonnen af te vragen of dat wel mogelijk was. Op de dag van het festival kwamen we hem weer tegen. Hij had duidelijk al een paar biertjes op en leek zijn vrouw en kinderen uit het oog te zijn verloren. Uit zijn verhaal begrepen we dat hij jaloers op ons was. Jaloers op het feit dat we zo vrijuit konden leven en op het strand sliepen. Zijn hotelkamer vond hij prima, maar hij voelde sterk de wil om weer eens te avonturen. We hadden daarop interessante gesprekken over comfort in het leven. Dat je soms alles prima voor elkaar kunt hebben, maar dat je juist de drang hebt om die comfort eens los te laten. Dat je gewoon even alles wilt laten zijn en jezelf in het diepe wilt gooien. Ik vond het mooi dat Viktor daar zo open over was. Het gaf een eerlijker beeld van de grotemensenwereld waar je normaal alleen maar het succesverhaal hoort, maar niet het gemis dat daar soms bij komt kijken.

Verder ontmoetten we die dag Jack. Hij was een ondernemer op Ibiza en bezat enkele appartementencomplexen. Hij leerde ons over ondernemen en wat écht belangrijk is in het leven. Het was een interessante man. Zijn spirituele woorden wisselden zich af met een zeer rechts wereldbeeld. Hij gaf ons tips over hoe we de Ibiza Loungers het beste aan de man konden brengen en die tips werkten best wel goed. Zo raadde hij ons aan om Joyce op een van Ibiza Loungers te laten chillen, dit omdat ze als vrouw meer de aandacht trok. Bob en ik zouden de mensen dan aanspreken. En nu vond ik dat een beetje seksistisch, maar het had effect. We verkochten daadwerkelijk meer Ibiza Loungers. Jack sloot ons gesprek af met: “We’re like ships passing in the night.”

We spraken die dag ook met Thomas, een hippie. Hij leefde op Ibiza. Het was een beetje een vrije vogel. Hij legde ons uit waarom Ibiza voor zoveel hippies een goede plek is. Dit kwam volgens hem doordat de ‘law of attraction’ hier heel direct werkt. Of in andere woorden, dat het eiland heel snel reageert op jouw verlangens en gevoelens. Volgens Thomas was dit doordat het een eiland is, relatief ver van de stedelijke energieën. Ik bewonderde zijn denkwijze en sloot mij erbij aan.

De les die ik hieruit heb gehaald

Na quotes, knuffels, een dronken vriendschap, goede bedoelingen en liefde sloten we de dag af. We hadden uiteindelijk 35 Ibiza Loungers verkocht en een topervaring gehad. We begrepen dat we daarmee twintig muziekinstrumenten voor kinderen in derdewereldlanden konden kopen. We voelden ons voldaan. Project damage control had de financiële schade nu iets beperkt. Natuurlijk, nog altijd had ik 160 Ibiza Loungers over, maar dit stoorde me niet meer. Ik heb ze opgeslagen in een loods op Ibiza en zou hier een volgend seizoen nog wel naar terugkeren. Voor nu was het een geslaagd project. Niet vanwege de financiële strop, maar vanwege de enorm belangrijke les die we hieruit konden trekken.

Ik heb op Ibiza geleerd dat geld voor mij geen goede drijfveer is. Wat ik veel belangrijker vind is wat mijn leven doet met dat van andere mensen. Ik vind het veel fijner om een positieve impact te hebben dan veel geld te verdienen. En deze ervaring op Ibiza lijkt dat te hebben willen bevestigen. Alsof alles op Ibiza ons verleidde om niet op geld te focussen maar op het doen van het juiste. En zo zijn we gevormd. Dankjewel Ibiza.