Dit is een blog over mijn Ibiza Lounger Project. Ik importeerde tweehonderd van deze air loungers uit China met het doel ze te verkopen op Ibiza. Maar dat ging volledig fout! Welkom bij een verhaal over falen (en opstaan).

Hier ontstond het idee voor de Ibiza Lounger

Het was juni 2019. Ik ging samen met mijn goede vriend Sil naar Ibiza voor een paar dagen. Het was een spontane trip. We hadden het vliegticket geboekt en kwamen er al vrijwel direct achter dat een verblijf op Ibiza zo goedkoop niet is. Om die reden besloot ik naar de Action te gaan op zoek naar hangmatten, dan konden we daarin slapen. Maar in de Action kwam ik echter geen hangmatten tegen maar air loungers (lamzakken). Opgeblazen in vijf seconden en comfortabel genoeg om op te slapen. Geniaal concept! Toen wist ik echter nog niet waar deze keuze enkele maanden later toe zou leiden…

Na een paar dagen vertrokken we naar Ibiza met de air loungers in onze tassen. Overnachten deden we op het strand en dat was gezien de aangename temperatuur en het rustgevende geluid van de golven goed te doen. In de ochtend werden we wakker met de zonsopkomst in het water, mooier kon eigenlijk niet!

Overdag als we lagen te ‘air loungen’ op het strand kwamen er steeds mensen langs die er wat van zeiden. We trokken erg de aandacht met ons nieuwe meubilair. Opmerkingen volgden als ‘That’s comfortabel dude’, ‘Seems relaxing’ en ‘Where can I buy those?’. Het hoogtepunt was op het vliegveld waar we de laatste dag sliepen. Er werd ons toen zelfs gevraagd of ze onze eigen air lounger misschien over mochten kopen. Een korte ‘nee’ was ons antwoord, het was immers ons bed 😉.

Terug in Nederland speelden ik en Sil met het idee om wat te doen met die opmerkingen. Schijnbaar vinden meer mensen dit een tof product en wordt het op Ibiza nog niet verkocht. Daarop werd mijn ondernemersinstinct aangewakkerd en ben ik met het project aan de slag gegaan. Ik zou air loungers gaan verkopen op Ibiza. De Ibiza Lounger was daarmee geboren.

Importeren als onwetende

Ik deed wat research op Alibaba, dat is een website waar je grote aantallen van producten in kunt kopen. Er bleken enorm veel aanbieders van air loungers, maar al snel was ik in contact met Sophia uit China. Zij runde daar een fabriek met dit soort producten en had goede prijzen. De minimale afname was tweehonderd stuks, maar dat moest goed te verkopen zijn op Ibiza leek mij zo. De prijs per stuk was rond de vijf euro. Daarbij kwamen dan nog zo’n drie euro per stuk aan verzendkosten, prima! Dan zou de kostprijs per product zo’n acht euro zijn dacht ik… Ik ben met Sophia in zee gegaan en heb de factuur overgemaakt. Maar al snel stuitte ik op problemen die mijn onwetendheid over import teweeg brachten.

Mijn idee was namelijk, dat als ik die spullen op Ibiza wilde verkopen, ik ze het beste naar Ibiza zelf kon laten verzenden. Dan liet ik het daar opslaan in een magazijn en kwam ik het gewoon ophalen als het er was. Dit bleek echter geen optie te zijn. Daarvoor had ik namelijk een Spaanse bedrijfsinschrijving nodig en die had ik niet. Zonder dat nummer zou importeren naar Ibiza geen optie zijn. De spullen moesten dus naar Nederland worden verzonden zodat ze hier konden worden ingeklaard (iets met de douane).

Maar dat probleem zou ik wel overwinnen. Ik belde Ryan Air om te vragen hoeveel bagage ik maximaal mee mag nemen en kwam erachter dat we met drie personen de Ibiza Loungers gewoon in het ruim mee konden nemen. Kosten wel weer wat uiteraard, zo’n driehonderd euro. Maar hé, ik was al onderweg en kon niet meer terug.

Meer en meer kosten moeten maken

Daarna ging het snel. Mijn onwetendheid bleek meermaals een valkuil. Dat begon met formulieren en termen waarmee rond de import gegooid werd. Denk aan dingen als HS code, custom duty, T/T, PI, forwarder in China, consignee information, lading of bill en ETD. Je begrijpt, als je ook niet aan import doet, dat veel van deze termen mij doorverwezen naar Google. Verder kwam ik er in dit proces achter dat ik over deze producten nog BTW moest betalen aan de Nederlandse overheid. Ik dacht dat ik dat al aan China had voldaan met de totale factuur, maar zo kwam er dus weer driehonderd euro bij… Maar hé, ik zat al te diep in het proces om deze te beëindigen. Dus dan maar lachend op de foto ;).

De kosten liepen verder op. Andere bedragen die volgden waren voor vliegtickets, transfer fee, huurauto op Ibiza (we hadden 170 kilo aan spullen) en promotiemateriaal als t-shirts. Maar ook een extra honderd die ik neer moest leggen omdat de verpakking van de Ibiza Loungers niet aan mijn eisen voldeed. Het kwam er simpelweg op neer dat ik veel meer geld kwijt was dan verwacht, maar ik gewoon wat koppig was en daarom maar doorzette.

Waar ik op de website van Alibaba nog zo’n vijf euro inkoop per Ibiza Lounger zag, bleek dit in de eindstand zo’n zeventien euro (kostprijs) te zijn… Dat lag niet aan iemand anders, maar aan mijn onwetendheid. Ik had gewoon geen flauw idee waar ik aan begon. Vanwege die situatie ben ik geld gaan lenen bij twee vrienden, waarvoor dank. Het project klonk namelijk nog steeds erg cool en positief blijven was een must. Dat zou ik wel weer terugverdienen. Ik was alleen gewoon niet de meest ervaren importeur zullen we maar zeggen en maakte dus een volledig foute berekening van de kosten.

Maar oké.

Het verkopen op Ibiza ging niet zoals gepland

Het was zover. Of althans alles liep een beetje uit… De levering was niet op 5 september, maar op 12 september. Hopelijk zouden we dan nog wel arriveren in het hoogseizoen van Ibiza anders hadden we niemand om het aan te verkopen.

We stapten in het vliegtuig en alles ging volgens plan voor de eerste keer in dit proces. We konden de spullen zonder problemen meenemen en sliepen de eerste nacht op het vliegveld. Op de Ibiza Loungers zelf uiteraard. Daar kregen we al positieve reacties, de hoop was weer helemaal terug.

Het bleek nog hoogseizoen te zijn gelukkig!

Maar daarmee is niet alles gezegd, we ondervonden namelijk al snel problemen met de verkoop zelf. Eerst probeerden we de spullen op het strand te verkopen. Maar daar bleek dat de verkoopprijs die we in gedachten hadden (tussen de 50 en 75 euro) niet reëel was voor strandverkoop. Die prijs was tot stand gekomen vanwege de prijzen die een succesvolle Nederlandse partij voor eenzelfde soort product vraagt. Maar dat bleek niet de beste raadgever als het gaat om verkopen op het strand zelf. Daar gaat het namelijk om een spontane koop en niet om iets waar mensen te lang over na moeten denken.

Daarbij kregen we op het strand heel vaak de opmerking dat we dit niet zomaar mochten verkopen en dat de politie daar wat mee zou doen als we geen vergunning hadden. We werden dan ook constant aangesproken door andere verkopers die wel een vergunning hadden. Dat maakte ons zenuwachtig…

We besloten dus te kijken of verkoop in winkels op Ibiza mogelijk was. Dat we wellicht aan een winkel de spullen konden verkopen tegen een zwaar gereduceerde prijs. Bij alle winkels waar ik langsging was het antwoord echter hetzelfde. Ze zeiden iets in de trant van, heel vet product met een hoog potentieel. Ze zeiden het zeker af te willen nemen, maar niet nu. De winkels op het toeristische Ibiza sluiten namelijk allemaal in oktober en openen pas weer in april. Inkopen willen ze wel doen, maar pas in april zelf vanwege de cashflow.

Op dat moment wist ik het even niet zo goed meer. Ik voelde me mislukt, gefaald en zelfs een beetje verdrietig. Daar zit je dan op het strand, met een schuld en tweehonderd Ibiza Loungers die je niet kwijt kunt. Ik had veel risico’s wel bedacht, maar de verkoop zelf niet als een probleem gezien. Was ik te naïef? Was ik te onwetend?

Het antwoord is een volmondig ‘JA’.

Leren door vallen en opstaan

Soms maak ik keuzes die niet verstandig zijn en soms brengt dat iets vervelends. Maar eigenlijk brengt het ook vaak iets goeds. Ik denk even terug aan spontane, onwetende acties zoals ‘fietsen van Nederland naar Turkije’, ‘leven als digital nomad’ en ‘het geven van trainingen’. Dingen die ook onwetend begonnen maar waar ik alles behalve spijt van heb.

Maar hoe dit nog een goed verhaal kon worden?

Vanwege de mislukte verkoop ben ik van project Ibiza Lounger, overgegaan naar project Damage Control. Hoe beperk ik de schade en zorg ik ervoor dat ik op zijn minst het geleende geld terug kan betalen? Hoe zorg ik ervoor dat er uiteindelijk een leuk en positief verhaal overblijft?

VERVOLG: De magie van Ibiza

De magie van Ibiza bracht iets bijzonder teweeg. Of hoe wij het zijn gaan noemen de Law of Attraction trok ons plots een hele andere richting op. De sfeer was een beetje droevig in dit beginsel. Joyce de verkoopster die toen nog niets had verkocht maakte al plannen om het eiland te verlaten. Ik was bezig met project damage control en Bob was maar gaan wandelen om die negatieve vibe eraf te krijgen.

Tot op een specifiek moment. Ik besloot om een mailtje te sturen naar mijn mailinglijst over het project. Het idee was om te vragen of mensen in Nederland een Ibiza Lounger wilden hebben tegen de kostprijs. Daar gingen er 6 voor weg. Maar daar bleef het niet bij, ik werd gebeld door iemand die op mijn mailinglijst staat en op Ibiza woont. Ze belde me met tips waar ik de loungers eventueel zou kunnen verkopen en refereerde naar een festival voor het goede doel.

Ik was op dat moment nog steeds niet in mijn humeur, eerlijk gezegd…

Maar werd langzaam enthousiast van haar telefoontje. Misschien was er nog wel hoop, maar keken we er gewoon verkeerd naar.

Ik hing de telefoon op en staarde een beetje vooruit. Een paar minuten later komt Bob binnenlopen. Enthousiast en opgewonden. “Wat is er Bob, vroeg ik?”. Hij zei: “Ik ben zulke vette mensen tegengekomen en heb deze poster gevonden, daar moeten we echt heen man!”. De poster was er eentje van het festival voor het goede doel, waar mijn telefoontje zojuist, naar refereerde. Toeval?

Ik probeerde mijn energie weer wat op te peppen en zag dat er lokaal in het dorpje waar we zaten een hippie markt was. Zonder te denken stapte ik op een vrouw af die op de markt stond, met de vraag of ik daar ook zou kunnen staan met mijn Ibiza Loungers.

Ze lachte.

Dat kon niet dacht ze, want daar moest je waarschijnlijk een vergunning voor hebben. Daarop heb ik haar gevraagd of ze me anders de organisatie aan kon wijzen.

Ik stapte op de organisator af. Een vrouw van midden 30 met het hart op de goede plek. Binnen het gesprek, dat nog geen vijf minuten duurde, kwam ik tot het volgende:

  • Ik mocht niet op deze hippiemarkt staan, maar er was een dag later een hippiemarkt die wat losser zou zijn met vergunningen.
  • De vrouw die ik sprak bleek de organisator te zijn van precies datzelfde festival voor het goede doel (toeval?)

We spraken af dat we op die zondag voor het goede doel de Ibiza Loungers zouden gaan verkopen. Dan halen we de kostprijs eruit en gaat de winst naar het goede doel :).

De vibe was terug. Joyce besloot te blijven, Bob werd weer vrolijk en ik had mijn humeur terug.

De volgende dag stonden we op de hippie markt in San Antonio aan de andere kant van het eiland. We mochten daar gratis staan van Sergei, de organisator. Het was rustig maar gezellig. We spraken wat met Sergei, hij ging op onze lounger liggen en wilde er zelf een hebben. Hij wilde daarvoor betalen, maar daar weerhield ik hem van. Dit was dezelfde man die ons had aangeboden hier te mogen staan. Oké we verkochten niets. Maar we waren hem wel dankbaar. Het was de eerste keer dat we een soort van stalletje hadden.

We gaven hem gratis een Ibiza Lounger. Hij gaf een knuffel. Zo’n diepe, liefdevolle knuffel, je kent ze wel. Sergei zei dat we dan ook van zijn stalletje iets uit moesten kiezen. We eindigden de avond met een hart gevuld met liefde en een indianen fluit waarmee Bob de volgende dag het bos in ging om met de vogels muziek te maken.

De strandnachten werden anders en de zonsopgangen werden mooier.

Het was festivaldag. We stonden vroeg op en hielpen de organisatie met het opbouwen van het festival. Allemaal passievolle mensen die het goede willen doen. Het doel van het festival was behalve plezier hebben, ook om geld op te halen voor Playing For Change. Een stichting die muziekinstrumenten maakt voor kinderen uit derde wereld landen. We waren vastbesloten daar geld voor op te gaan halen!

De dag zat vol bijzondere ontmoetingen, zoals dit hele verhaal zit. Veel spirituele gesprekken vooral, over het leven en over wat belangrijk is. Ik bespaar je de zoetsappige details maar zal deze later verwerken in mijn boek ;).

Maar een quote vond ik mooi. Een man die we hadden ontmoet, ondernemer op Ibiza en motivational speaker zou je kunnen stellen, zei ons met zware stem: “We’re like ships passing in the night”.

Na quotes, knuffels, een dronken vriendschap, goede bedoelingen, liefde en vrede sloten we af.

Eindstand. We hebben er 35 verkocht voor het goede doel en daarmee zo’n 20 instrumenten voor kinderen in derde wereld landen kunnen kopen.

We hebben voldoening, zijn persoonlijk gegroeid, hebben prachtige mensen ontmoet. En ik, ik heb alleen nog maar een lichte geldkater. Maar mijn hart is verwarmd.

Dankjewel Ibiza.

Het lijkt erop dat alles ons ertoe probeerde te verleiden het goede te doen. Om niet aan geld te denken, maar aan het goede. En zo zijn we gevormd.