Het was een pittige beslissing die ik op 20 maart moest maken. Ik zat op dat moment in St. Petersburg. Daar was ik toen al twee weken aan het rond dwarrelen met mijn vriendin Maria. We hadden het erg naar ons zin, maar er was iets aparts aan de hand. In die twee weken was er zo enorm veel gebeurt in de wereld. Toen ik naar St. Petersburg was vertrokken was er in Nederland nog niets aan de hand, maar op 20 maart was dat anders. Mijn vlucht terug naar Nederland was gecanceld en ik had een visum in mijn hand dat binnen 36 uur zou verlopen. Oeps.

Ik bezocht de Nederlandse ambassade. Een vrouw daar vertelde mij dat ik nog wel terug kon naar Nederland, maar dat dat best veel gedoe zou zijn. Omdat mijn visum bijna ten einde liep zat ik mijn opties te overdenken. Sowieso wilde ik niet in Rusland zitten zonder visum, dat was alvast zeker. Daarop overwoog ik, ietwat spontaan, om een ticket naar Thailand te boeken; een land waar ik wel een gratis visum kon krijgen en deze eventueel zou kon verlengen. Ik legde het idee voor aan Maria en vroeg voor de grap of ze dan mee zou gaan. Voor de grap zei ze: “Ja”. Naar Thailand gaan voor onbepaalde tijd zou voor haar betekenen dat ze ontslag moest nemen bij haar huidige werk als manager in een accountantskantoor… Maar daar had ze schijnbaar niet zoveel problemen mee.

De volgende dag stonden we op het vliegveld van St. Petersburg. Het werd allemaal nog even spannend. Onze overstap was in Novosibirsk en gezien de ene na de andere annulering, wilden we voorkomen dat dit zou betekenen dat we in midden Rusland vast kwamen te zitten. In Novosibirsk (met een nog maar 2 uur geldig visum) vertelden de mensen ons dat onze vlucht van 20 uur later waarschijnlijk zou worden geannuleerd. Dit omdat Thailand had gemeld strengere regulering toe te gaan passen met dingen zoals een ‘medisch certificaat’ en noem maar op. We besloten daarop een eerdere optie te kiezen richting Bangkok in Thailand. Een optie die, naar ons weten, zou landen voordat de nieuwe regels in werking treden. Hoe gek ook, het werd een soort race tegen de klok die vanaf dat moment veel herhalingen zou kennen.

We kwamen in Thailand aan. Onze temperatuur werd gemeten, we moesten ons aanmelden op een speciaal voor Corona ontwikkelde app en een aantal extra documenten invullen. We mochten door. Eenmaal langs de Douane sprongen we elkaar in de armen, het was gelukt!

Interessant is dat we sindsdien met veel onzekerheden te maken hebben gekregen. Maar die bespaar ik je, omdat het anders gaat klinken als twee naïeve pubers die proberen de regels te ontlopen. Dat laatste is niet helemaal het geval. We bevinden ons alleen in een situatie waar telkens nieuwe regels ontstaan. Nu, op het moment dat er meer duidelijk is, zitten we vooral stil op één plek in Thailand: Koh Samui. Een eiland zonder serieuze Corona problemen, maar met serieuze regelgeving. Zoals ongeveer overal op de wereld zijn restaurants en bars gesloten. Mondkapjes zijn verplicht (misschien niet bij wet, maar het niet dragen is sociaal onaanvaardbaar), handgel vind je bij de ingang van alles en voor grote supermarkten wordt altijd je temperatuur gemeten voor je naar binnen mag. Extra daarbij geldt er nu ook een avondklok waarbij je binnen dient te blijven. En hoewel de militaire ‘temperatuur controle post’ op straat doet denken aan barre tijden, staat het in groot contrast met het uitzicht dat we vanaf ons balkon hebben. We kijken recht op de zee en kunnen iedere ochtend een verfrissende duik nemen in het nabijgelegen zwembad.

De verwachting is dat we hier nog wel even zitten (afhankelijk van tal van variabelen).

En dat brengt nieuwe uitdagingen met zich mee. Maria is inmiddels bezig om als freelancer aan de slag te gaan als accountant en tekent (haar hobby) erop los. De eerste klant is binnen en dat hebben we in stilte gevierd!

Dagelijks bel ik even met iemand uit Nederland. Telkens iemand anders. Gewoon om elkaar te laten weten dat het goed gaat. Dat geeft me steeds weer aan dat het op dit moment overal op de wereld anders is. Dat iedereen het anders aanpakt. Tegelijk is het bizar om te beseffen dat deze crisis ook 11.000 kilometer verderop, aanwezig is.

We gaan zien hoe het zich allemaal gaat ontwikkelen.