Wauw, wat een tijd. Ik schrijf dit artikel vanuit Moskou, waar als ik de lokale overheid mag geloven, niets aan de hand is. Het doet me wat, al dat nieuws uit Nederland. Maar ik ben allesbehalve negatief gestemd. Er overkomt me zelfs een gevoel van hoop als ik het Nederlandse nieuws over Corona volg en daar wil ik het graag even met je over hebben.

In een wereld die meer verbonden is dan ooit, maakt de Corona crisis dat goed duidelijk. Misschien waren we even vergeten dat veel van onze goederen uit China komen, dat een volle supermarkt niet altijd vanzelfsprekend was, dat ´financiële zekerheid’ ook alleen maar op papier bestaat en dat landsgrenzen een door de mens zelf bedacht verschijnsel zijn waar de natuur zich niets van aantrekt. De kwetsbaarheid van ons systeem wordt blootgelegd en de kracht van het individu wordt uitgedaagd.

Met het Corona virus, staat de wereld er plots anders voor. Maar is dit een bericht van hoop of van drama? Sommige mensen zullen het probleem zich als individu aantrekken, terwijl dit nou juist een collectief probleem is waar de individuele situatie aan ondergeschikt is. De marktkooplui die een gemeente aanklagen omdat ze geen inkomen meer hebben, versus mensen die besluiten even de huur voor te schieten voor een ZZP-er die door het virus geen inkomen heeft.

Crisis situaties lijken mensen hun ware aard naar boven te halen. En die zal bij de meeste mensen deugen.

Het idee dat we als maatschappij in staat zijn om alles stil te leggen in tijden van crisis toont dat we het écht wel kunnen. Met problemen die in de toekomst liggen (klimaatverandering bijv.) zijn we wat minder handig. Actiebereidheid is nou eenmaal groter als iets urgent is. Maar het idee dat we het wel kunnen doet me goed.

Ik hoop dat Corona een ziektekiem wordt die hoopvol kan worden herinnerd. Dat we later terugkijken op een tijd dat we elkaar allemaal even moesten helpen. Dat we er voor elkaar konden zijn en zorgen begonnen te dragen. Zo’n crisis is zo slecht nog niet, als het maar de juiste kant van de mens naar boven haalt. Het leert om weer even te kijken naar wat nou echt belangrijk is in het leven. Om dat te waarderen wat we hebben en er te zijn voor de ander.

Het stemt me hoopvol.